Twaalfde Editie

Optredens van Clara, OO Is An Instrument + Rick Treffers, Oscar Jan's improvisatieduo, Marijke, Mark, Coldair, Analogic Sound Project, Off-Topic

Lokaties: de woonkamer van Clara en Lenneke, de woonkamer van Oscar Jan, de woonkamer van André, de woonkamer van Karst-Janneke en Roel, de Salon van Marci Panis

Een impressie door Christel Groot:

Geheel in lijn met het nieuwe regeerakkoord bewijst misschien wel het kleinste popfestival van de wereld ‘Wijsjes uit het Oosten’ dat het zonder subsidie kan. Op bijna verontschuldigende toon wordt aan het begin van de festivaldag medegedeeld dat de biertjes (à 1 euro) tijdens het laatste optreden toch misschien niet helemaal zijn inbegrepen bij de entreeprijs. De entreeprijs bedraagt namelijk ‘al’ 10 euro. Voor dat geld krijg je in meer dan zeven uur ‘slechts’ zeven concerten, broodjes, jenever, wijn, koekjes, koffie, olijven en dadels voorgeschoteld. Laat Rutte deze succesformule niet ter ore komen, want voor je het weet wordt het Concertgebouworkest voortaan gedwongen om gratis in jouw woonkamer te komen spelen.

Wijsjes heeft een aanstekelijk soort enthousiasme. Twee bezoeksters van de vorige wijsjeseditie stellen onmiddellijk hun huis in ‘Diep Watergraafsmeer’ beschikbaar voor het eerste optreden. Ik herken de twee Senseo-apparaten op hun aanrecht van de vorige editie. Clara, een van de gastvrouwen, opent de middag door bijzondere klanken te toveren uit een Logwood (modern Afrikaanse xylofoon) en een Hang (Zwitserse uitvinding: denk aan twee op elkaar gelaste wokpannen). In de zonnige woonkamer neemt Bloem de Ligny het over (Jaah, what happened to Bloem??) Zij zingt tegenwoordig zeevrouwsliedjes. Het deuntje van de ijscoman buiten vermengt zich door de openstaande deur prachtig met haar, nog steeds ijle en karakteristieke, muziek.

Het volledige gezelschap verplaatst zich van ‘diep Oost’ naar de Indische buurt. Tijdens de wandeling passeren we de allerlaatste marathonlopers, of liever marathonstrompelaars. Hoeveel kilometer is zo’n marathon eigenlijk?, vraagt een festivalganger. Cultuur en sport is altijd een lastige combinatie. We belanden in de woonkamer van Oscar Jan. De kamer is klein en de klanken zijn fors. Oscar Jan is aan het klussen en duwt zijn schuurmachine voor een versterker. Zijn collega stopt zijn sopraansaxofoon in een teiltje water en blaast zich een ongeluk voor een piepend geluid. Experimentele klanken voor de liefhebber.

In de Eerste van Swindenstraat, boven de Zeeman, komen we in een prachtig huis terecht. Als het muzikaal tegen zit, dan loont het altijd nog om huizen te kijken; met een schuin hoofd probeer ik CD titels en boekenkaften te lezen en verder geniet ik van de schilderijen. Marijke zingt, terwijl Oscar Jan begeleidt. Ik vind Oscar Jan beduidend beter op de piano dan op de schuurmachine en Marijke is ontwapenend met haar liederen, waarvan ze er één ook achterstevoren zingt. Mark heeft een hele batterij pedaaltjes voor zijn elektrische gitaar waar hij erg druk mee is. Hij ‘sampelt’ zelfs Marijke nog even en test of ze haar lied écht achterstevoren heeft gezongen.

Verder gaat de tocht richting Middenlaan. Daar luisteren we naar liedjes met een kop en een staart van Coldair, een Poolse singer-songwriter. Het publiek wordt langzaam soezerig bij de ingetogen nummers en de Pool probeert stoïcijns het geloop en geklets van de aanwezige kleuters te negeren. Hup, de kou weer in (Coldair); even wakker worden. Over de Transvaalkade gaat de stoet. We vangen zelfs nog een glimp op van mevrouw Halsema aan haar keukentafel.

De laatste optredens zijn in een schitterend opgeknapt pand in de Marcusstraat. Een ontdekking in een straatje dat ik altijd net niet insla. Terwijl Analogic Sound Project de eerste bezoekers aan het dansen krijgt, eten we couscous en salade zittend op de houten vloer. Allemaal bij de prijs inbegrepen. Het dessert bestaat uit de pretentieloze ska van de band Off-topic. De mannen hebben plezier en de bassist doet het gewoon op zijn sokken.

Het was weer fijn en eigenwijsjes. Ben alweer benieuwd naar de volgende.

Elfde editie

Optredens van Yehudit Mizrahi, Kat Ex & Ditmer, zangkoor De Stemming en Controllar, alsmede korte intermezzi door Boris de Jong, Dusty Stray en Runny Margarita

Lokaties: de woonkamer van Ed, de tuin van John, diverse balkons, de woonkamer van Catelijn en cultuurwinkel Delicatessen

Een impressie door Christel Groot:

Het is vriend O. die mij uitnodigt mee te gaan naar het kleinste festival van Amsterdam (Oost): Wijsjes uit het Oosten. Maximaal aantal bezoekers: 25. Ik ben dan ook maar wat verheugd als de verlossende e-mail binnenkomt dat ik erbij zit; Yes! One of the lucky few!

Eerste Pinksterdag is het zo ver. In de brandende hitte meld ik mij op het eerste adres; een huiskamer in een nieuwbouwcomplex op het Beukenplein, behorend bij een man van middelbare leeftijd, voor de gelegenheid in het bezit van maar liefst twee Senseo-apparaten. Een tafel met bokkenpootjes, cakejes en melkcupjes wacht op de festivalgangers. Ik ben de eerste gast, in de woonkamer wordt nog nerveus geoefend. Quasi lui hang ik maar wat over de balustraden van de galerij en kijk naar de Indiase kinderen en hun plastic skelters beneden. [...]

Het wordt drukker. Daar is zowaar ook vriend O. Tussen de Senseo-apparaten in schudden alle festivalgangers braaf elkaars handje. Het is het elkaar symbolisch feliciteren met het bemachtigen van een plek op dit felbegeerde festival. De gasten zijn tussen de 30 en de 50, aardig, kunstminnend en licht alternatief. Veel donkere brillen en afgetrapte cowboylaarzen. Ook is er één kunstminnende hond. Het eerste optreden in de huiskamer door een frêle Indiase schone met een laptop en een gitaar verloopt aarzelend, maar wordt met een warm applaus onthaalt. Dan verplaatst het gehele gezelschap zich, met fiets en al naar de volgende plek; een betegelde tuin in de Vrolikstraat.

Bij binnenkomst krijgt iedereen een glaasje jenever. Met de volle zon en de jenever voel ik mij zowel van binnen als buiten lekker warm worden. Op het menu staan improvisaties van K. op drums (bekend van de bekende band The Ex) en een andere Zaankanter op sax en klarinet, aangevuld met witte boterhammen roomkaas en ‘dooie vis’, zo luidt het kaartje op de schaal. Ik hoop dat de Vrolikstraat een beetje houdt van saxofoon en lallende mensen. De wijn vloeit rijkelijk en het tempo van verplaatsen ligt tamelijk laag. De verbroedering en verzustering verloopt goed, daar op die tegels van de Vrolikstraat.

Langs het Oosterpark vol met zonnende mensen lopen wij -the lucky few- richting Madurastraat, waar we getrakteerd worden op heuse balkonscènes: een acteur, een singer-songwriter en een klassiek koortje! De Marokkaanse dames op het bankje in de luwte slaan geen acht op ons en de acteur; zij hebben wel gekker meegemaakt. Bij het laatste balkon mogen we weer binnenkomen. Een heel huis volgeprakt met een voltallig koor en een steeds aangeschotener en talrijker publiek, want alle artiesten sluiten zich bij de groep aan. Terwijl de prachtige Mozart-klanken klinken vraag ik me af of de goudvis wel voldoende water heeft. Er is na afloop meer wijn en meer kletsen en hee, ik zit ineens op een vreemde WC!

In Delicatessen, een cultuurwinkeltje in Oost, wordt ‘ons’ festival afgesloten met een dwarsfluitende Ghanees, voorlezende vagende mannen en een waanzinnige act van een jongen die met een elektrische handschoen muziek uit zijn laptop tovert en een meisje dat zomaar ineens een van de beste stemmen blijkt te hebben die ik ooit gehoord heb! Er is meer wijn, er is meer gepraat op straat, er wordt gelachen, iedereen is mijn vriend en er is zelfs pasta zonder bestek. Een meisje en ik besluiten ferm tot een ‘Pijp’-editie en we zeggen wel vijf keer ‘We gaan het echt doen, he’, tegen elkaar. Het wordt dan het ‘Ce n’est pas un pipe -festival’ of zij krijgt haar zin met ‘Pijpen voor een tientje’ (da’s de entreeprijs van dit goddelijke festival). Dikke kans dat we er morgen weer anders over denken. Maar morgen is morgen en vandaag is het feest.

Het wordt langzaam schemerig, de wijn is op, de eerste mensen rukken zich los uit deze roes. Als ik wegfiets, met de zwoele pinksterwind door mijn haren, kan ik alleen maar ongelofelijk blij zijn met deze ultieme intieme festivalervaring. Een tamelijk zeldzame combinatie van leuke mensen, fijne klanken, alcohol, warmte van de zon en druiven. Ik geloof even een jaartje geen Pinkpop voor mij!

nb Filmpjes van de 'balkon-scènes' in de Madurastraat staan hier en hier.

Tiende editie

Optredens: Showdog, Marloes en Nienke, Louisa Lilani & John Prop, Sahand, Peter Quistgard , Garçon Taupe, Zea

Lokaties: Delicatessen, Haron en Nienke's woonkamer, Mercedes' woonkamer, Art Cage en een voormalig politieburootje aan de Linnaeusstraat

Hiernaast een foto-impressie door Ed Schenk.

Negende editie

Optredens: Kanipchen-Fit, Awkward I, een surfband zonder naam, Two Dogs, Wounded Kite, Bob Billy

Lokaties: kunstenaarsbroedplaats Marci Panis, Etalagegalerie Inkijk, Bas' woonkamer, Koen's woonkamer, redactieruimte Dwars door de Buurt

Een impressie door Marc 'Don Marco' Hurkmans:

Elite tegen wil en dank
Normaal ga je naar een zoveelste concert en voel je je één van de velen. Een minuscuul deeltje van een massa. Hoe goed de band ook is, een bijzondere ervaring is een normale concertgang allang niet meer. Dat is anders bij Wijsjes Uit Het Oosten. Je voelt je een beetje bijzonder, als je daaraan mag deelnemen, als act of als publiek. Jullie zijn de elite, wreef halverwege het programma de zanger van Two Dogs ons met een vette knipoog onder de neus. Mag zijn, maar dan wel een elite tegen wil en dank. Dat krijg je ervan, als de door TMF gedomineerde buitenwereld niet de fantasie kan opbrengen om zoiets unieks als Wijsjes voor elkaar te krijgen.

Een misschien wel uniek concept in de wereld is het dan ook. Van lekker rommelige huiskamer tot beetje doemachtige metrostationskelderruimte. Tussen schuifdeuren, in een atelier, of een vrijwel leegstaande loods. Geen locatie zo gek, of de initiatiefnemers van Wijsjes Uit Het Oosten planten er een act neer. En de gastheren en gastvrouwen doen iedere editie weer hun best. Voor slechts een tientje per man of vrouw ben je een middag en avond onder de pannen. Achterafgerag, popdeuntjes en sympathieke miskleuntjes, lofi en nofi, surfpunk, you name it, alles komt zo’n beetje aan bod. Af en toe een gedicht, een stuk tekst. Jenever, fruitige mierzoete cocktails, niet te vergeten bier, en ook groentetaart, grote augurken, salade.

Meer dan dertig blije publieksdeelnemers lieten zich om 15.00 uur bij de entree van een oud schoolgebouw allereerst betoveren door Kanipchen-Fit uit New York. Betoveren is de juiste benaming voor de subtiele gitaarlijntjes van Empee Holwerda (Solbakken, Lul), die een spannende combi vormen met de expressieve soulstem en lijfelijke performance van Gloria, die regelmatig haar handen in de lucht gooit om het geheel kracht bij te zetten. Mooi hoe de twee, in het daaglijks leven een echtpaar, rond elkaar heen schuifelden tijdens het spelen. In een zogenaamd B-gedicht worden Bush en Co gehekeld waarbij ieder woord met de letter B begint. Er waren werkelijk momenten tijdens het optreden dat de rillingen me van ontroering en genot over de rug liepen, wat wil een muziekliefhebber nog meer.

Terwijl onder ons de metro langs denderde, bracht trio Awkward I mooie liedjes, waarbij me vooral de samenzang en de originele ideeën van de cellist erg bevielen. Vanuit de huiskamer van Bas ‘beatoffpoet’ Jacobs slingerde onvervalste smeuïge surfpunk á la Dick Dale de tuin in. En passant bracht Jacobs, die net als iedere man de hele tijd aan neuken denkt en daar dus ook veelvuldig over schrijft, een tekst waarin hij een link legde tussen neuspeuteren door een wannabe onderwijzer voor de klas en, inderdaad, neuken. Plat, zolang het maar werkt. Bonkig minimalisme was waar Two Dogs uit Rotjeknor ons op trakteerde. Drum, vervormde zang en akoestische bas, verder niks. Overigens ook hier een echtpaar dat zich uitleefde. Grappig ook dat de zanger na vijf, zes nummers roept: dit was het! en er dan nog een nummertje aan vastplakt.

Gejuich steeg op, daar op de stoep ergens op de Linnaeusstraat. Wat was het geval, het zou wel aan de cocktails liggen, maar de organisatie was ook even de draad kwijt en kon het betreffende pand op één hoog niet vinden. Kan allemaal gebeuren en niemand die klaagt, het kritisch vermogen is sowieso niet iets wat wordt geprikkeld in de algehele sfeer van welwillendheid. Een sfeer die niet eens benauwend werkt voor degene die de lat wel graag wat hoger legt dan de doorsnee sterveling. We komen de woonkamer binnen en de band Wounded Kite speelt al. Mijn geestesoog zeilt langs het Dinosaur jr T-shirt van één der bandleden. Ik plof neer op het bankstel, en sta even later in de rij voor een heerlijk stuk groentetaart. Spoel het weg met een Jupilertje en weet, dat het goed is.

Hekkensluiter Bob Billy brengt een soort toeristenpop, de zonnebril van de aangeschoten in het wit geklede zanger hangt op zjn borstkas aan zijn shirt vastgehaakt. Waar zijn we nu, o ja, het redactielokaal van een krant. Dansbaar is het maar misschien zijn wij allemaal wat te beleefd. Zelf vind ik deze afsluiter een beetje mat, maar wat zei ik daarnet ook weer over kritisch vermogen, het zal me eerlijk gezegd een worst zijn, de sfeer is beregoed, we trekken nog meer bier en wijn open, iedereen loopt met een glimlach rond terwijl buiten zich weer een saaie, alledaagse dag voltrekt. Je ontmoet ouwe bekenden, je spreekt met en paar nieuwe gezichten, de commercie is verslagen, het was goed en zo was het. Zo ervaar ik het tenminste, en dus, heel elitair misschien, is het zo.

Achtste editie

Optredens: Jack Stafford, Jan & Romke, Pfaff, Louisa Lilani & John Prop, Soccer Committee, Kanipchen-Fit [USA] en Zea

Lokaties: Jos' woonkamer/atelier, 't Blijvertje, zomaar ergens langs de straat, Julie's woonkamer, Christoffel's woonkamer en het Pleintheater.

een verslag door Vido Liber:
Nog voordat ik het huis aan de Sajetstraat had gevonden, werd ik vanaf een balkon gewenkt door wat later op de dag de hoofdact van Wijsjes uit het Oosten bleek te zijn. Een stapel reclamefolders hield de voordeur van het appartementencomplex open. Door de vele kunstvoorwerpen oogde het interieur van de woning van gastvrouw Jos als een galerie. De op tafels uitgestalde lekkernijen in het atelier pasten goed tussen de objecten. Bijna alle deelnemers aan de achtste editie van het huiskamerfestival kwamen tegelijkertijd binnen. Slechts een enkeling belde aan terwijl de eerste act al was aangevangen. Singer/songwriter Jack Stafford – pas het laatste moment als vervanger beschikbaar – stond in de voorhal, pal voor de toiletdeur. Het publiek had zich verspreid over de hal, de gang, de keuken en twee kamers. De Britse zanger treedt normaal gesproken op met zijn vriendin, maar die moest deze dag op katten passen. Nu had Stafford geen assistentie bij het uitzoeken van de liedjes, spiekend op het lijstje achter op zijn akoestische gitaar. Direct vanaf zijn eerste liedje had Jack Stafford de lachers op zijn hand dankzij gevat rijmende, innemende teksten over herkenbare onderwerpen, zoals verzamelwoede, uit de hand gelopen arbeidsmoraal en het verzoek aan Woody Allen of hij alsjeblieft wil ophouden met het maken van films. Een lied over een homofiele vriend die maar niet uit de kast wil komen, zong hij op komische wijze in de stijl van Johnny Cash.

We lieten de fietsen achter en liepen voor het tweede festivaladres langs het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis, over het Beukenplein naar ‘t Blijvertje, het culturele kraakcafé aan de Derde Oosterparkstraat, alwaar we welkom werden geheten door gastheer Henk. Op de wankele houten bar deelde medeorganisator John Prop de traditionele jonge jenever en augurken uit. Voor het raam stonden een keyboard, een versterker en een microfoonstandaard klaar. Het keyboard bleef onaangeroerd tijdens het optreden van Jan & Romke. In plaats daarvan kwam de muzikale begeleiding gedeeltelijk uit de ovalen boombox die Friese dichter Jan Kleefstra in zijn arm wiegde als was het een zuigeling. De minimale pianolijnen van de Amerikaanse componist William Basinski uit de kleine speakers werden overgenomen door de eveneens spaarzame akkoorden van gitarist Romke Kleefstra. In beide gedichten speelden landschap, sterven en dood de hoofdrol – een groot contrast met de opbeurende eerste act van de dag. De zeer ingetogen presentatie en de kalme dictie van Jan hield het café muisstil. In het tweede nummer vermengde een schurende en huilende Japanse saxofoon uit de boombox zich met de gitaarakkoorden, aangevuld met de ratelende vingers van een vrijwilliger die achterin het pand aan de computer een website bijhield. Het onbedoelde geluid sloot wonderwel aan op de muziek.

De wandeling naar de derde locatie bracht ons via de Vrolikstraat en de Linneaustraat langs het Polderweggebied richting Hogeweg. Heel even hield de groep stil onder een poortje voor een komisch verhaalfragment uit een bundel van dichter, schrijver en muzikant Pfaff. Niet ver van de fontein bij de Linnaeusparkweg betraden we de elegante woning van Julie. Met een stukje warme quiche en een glas koele rosé gingen we zitten op de uitgestalde stoelen, binnen in de kamer vlakbij de piano of in de tuin in de zonneschijn. De fleurig geklede zangeres Louisa Lilani gebruikte de drempel als podium en opende een set van elf liedjes, haar handen verstopt in bokshandschoenen. De akkoorden van pianist John Prop waren zoals gebruikelijk vrijwel allemaal in mineur, maar als je goed luisterde hoorde je genoeg speelsheid in zowel pianospel als de songteksten, zodat een depressief gevoel ons bespaard bleef. Het geladen pianorepertoire van het duo is, mede dankzij de tweestemmige zang, een voorlopig hoogtepunt in hun sporadische carrière. Niet alleen de genodigden in huis en tuin waar daarvan getuige. Aan de overkant hingen nieuwsgierige buren uit de ramen van hun slaapkamers. Een merel meende in Louisa’s zang een concurrent te herkennen en verdedigde zijn territorium door extra luid te fluiten.

De lange weg terug sloeg bij de Vrolikstraat naar rechts, bij een pand aan het Eikenplein. In de ruime woonkamer van gastheer Christoffel gaf een immens raam zicht op het plein en op voetballende jongetjes die met hun spel regelmatig op gevaarlijke wijze het verkeer tot een halt brachten. Met toastjes en bier in de hand omringde het publiek de naast de piano gezeten zangeres soccer Committee. De stilte die Mariska Baars met haar bondige set afdwong werd beschermd door het geluidsisolerende raam. De stad kon het huis niet binnendringen. In de kamer hoorden we slechts de behoedzaam aangeslagen gitaarsnaren en de ingehouden vocalen. Soccer Committee zong alsof ze persoonlijk bij je in je oor fluisterde en ze iets probeerde te vertellen wat enkel voor jou bedoeld was en niet voor de persoon naast je. De muzikale intimiteit paste prima in de setting van een huiskamer.

Via het Oosterpark liepen we terug naar de plek waar onze fietsen wachtten. We konden ze voorlopig nog even laten staan, want tegenover de deur waar we het festival waren begonnen, stonden de deuren open van het Pleintheater. Een echt theater hadden we bij de Wijsjes uit het Oosten niet eerder betreden. John Prop sloeg binnen op de gong en nodigde ons uit de theaterzaal te betreden. In de kale zaal waren de spotlichten gericht op een versterker en twee microfoonstandaards. Bij de eerste gitaarakkoorden kwamen Empee en Gloria van Kanipchen-Fit tevoorschijn vanachter de zwarte gordijnen aan het andere eind van het podium. Het Fries/Amerikaanse duo uit New York benutte de volledige ruimte en trok regelmatig, al musicerend en dansend, diagonale lijnen, met Empee aan de ene en Gloria aan het andere einde. Alle favoriete liedjes kwamen voorbij, aangedreven door het ritmische getik en gebonk uit de drummachine. Te oordelen aan de lichaamshouding hadden enkele bezoekers moeite zich te bedwingen en niet op het podium te springen voor een vreugdedans.

Na de in het café geserveerde vegetarische maaltijd speelde Arnold van zea als toetje een soloset. Een laptop en twee versterkers ter grootte van een pak Brinta stonden achter Arnold op een hoge bartafel. Zijn bezoek aan Ethiopië, ruim een week eerder, had zijn invloed op de gitaarpartijen die klonken als gespeeld op een genetisch gemanipuleerde duimpiano. Naast nieuwe en oude nummers (waaronder een antivoetballied naar aanleiding van het aankomende EK) coverde zea Leadbelly (via The Fall) en The Ramones en verbasterde de muzikale whizzkid I Wanna Be Sedated tot I Wanna Be Deleted. Op zijn gemak zittend in de serre sloot verteller Pfaff de lange dag af met een vertrouwd onverbloemde kijk onder zijn dekens. Begeleid door traditionele rocksongs uit de barspeakers vertrokken veel van de tevreden festivalgangers pas na middernacht.

Zevende en speciale najaarseditie

'Life feels like a metaphore for something else'

Optredens: Estarabims, Jacq & John, Lucky Fonz III, Dan Geesin, Vido's video, Jaap Pieters, Frederique Lucanet, The Cuties, Les Bif-tecs

Lokaties: John's atelier en een niet nader te noemen, want illegaal gebruikte, kantoorruimte van het stadsdeel

VPRO's 3voor12 kwam langs en maakte een videoverslag. Ga hier naar de betreffende pagina en klik op het kleine, bewegende filmbeeldje rechtsbeneden.

Zesde editie

Optredens: Wolfling, Arthur Weverling, Roy Santiago, Pfaff, Lord Of The Yum-Yum [USA]


Lokaties: Gert's woonkamer, John's atelier, Renate's atelier, de voormalige loketruimte van NS-station Amsterdam Muiderpoort en Haron & Nienke's woonkamer

Vijfde editie

Optredens: Frederique Lucanet, Pfaff, Pien Feith, Wilf & Jeroen, Trio Anti-Gras, The Ik Jan Cremers

Lokaties: John's atelier, Etalagegalerie Inkijk, Gert's woonkamer, Zeynep's woonkamer en Bas' woonkamer

Vierde Editie

Optredens: Dan Geesin, Louisa Lilani & John Prop, Razorblade jr, Marloes, Econoline [UK], Post Office, TomCat, Kanipchen-Fit [USA], Pfaff

Lokaties: Galerie Outline, fietsenmakerij 't Mannetje, Marloes' woonkamer, Bas' tuin en Galerie Pakt///

door Blue-log.com:
Na de huiskameroptredens in het kader van Live in Your Living Room, gingen we nu kleinschalig in Amsterdam Oost in het kader van Wijsjes uit het Oosten. Met een man of twintig liepen we van huis naar huis, waar we behalve een borrel en een hapje ook een muziekske aangeboden kregen. Liedjes van Dan Geesin, Louisa en John, brute gitaarnoise van Ivica, Marloes van voorheen Norma Jean, een Brits bandje bij Pfaff thuis, Post Office, Empee en de nieuwe band van ex-Seedling’s Mariken (naam is me effe ontschoten).

Soms was het heel klein en mooi, soms trommelvliezen brekend hard (de mannetjes uit de buurt die door het glas Ivica gadesloegen, kwamen er niet uit: 'Wat doet-ie daar nou?') Maar bovenal was het heel, heel fijn.

Derde editie

Optredens: The Whipper Wails [USA], Pfaff, Jeremy, Empee & Gloria, nogmaals Pfaff

Lokaties: David's woonkamer, een leegstaande winkelruimte, Jeremy's woonkamer, Empee's woonkamer en een kantine van het stadsdeel

recensie door Vido Liber:
De derde editie van het huiskamerfestival Wijsjes Uit Het Oosten ging van start aan de Tilanusstraat bij The Whipper Wails, een traditionele folkband met drie bebaarde Amerikaanse broers op gitaar, banjo, een ontstemde piano en zang, aangevuld met wasbord, vrouwenzang en staande bas. Een kleine vijfentwintig man/vrouw vond een plek in de eenkamerwoning, op de bank, tegen de muur, leunend tegen een kast, in de serre bij de drankjes en zelfgemaakte hapjes, de keuken en, speciaal gereserveerd voor de rokers, bij het raam in de achtertuin. Ze knikten met hun hoofden op uitbundige meerstemmige folk die werd afgewisseld met ingetogen liefdesliedjes waarvan er eentje in gebroken Nederlands.

De hele club stak het Oosterpark over naar de Commelinstraat voor een tussenstop in een verlaten minigalerie. Bas van Pfaff en Seedling droeg enkele gedichten voor tussen spinnenwebben terwijl augurken en brandy werd geserveerd. De op de witte wanden gekalkte geldbedragen waren het laatste bewijs dat aan de lege muren ooit schilderijen hebben gehangen.

Aan de andere kant van het spoor, op de bovenste verdieping ergens in de Makassarstraat, bood Jeremy van Soda P obscure drankjes aan en zong hij zittend bij het raam, zichzelf begeleidend op akoestische gitaar en af en toe spiekend naar akkoorden en teksten in zijn notitieblok. In het kleine, maar zeer internationale gezelschap (met naast Nederlanders ook Amerikanen, Denen, Fransen en Britten) kon je tijdens een Franstalig liedje aan de glimlach zien wie er uit Frankrijk kwam.

Een paar straten verderop had Empee van Solbakken zijn kamer geleegd om iedereen een plek te gunnen. Aan de muur hingen kunstwerken van zijn Amerikaanse vrouw Gloria. Terwijl beneden op straat de stad genoot van het halve zonnetje, en voetgangers, fietsers, auto' en trams passeerden, begeleidde Empee half improviserend de blues en de gedichten van Gloria. In haar voordracht waarde de geest van The Last Poets. Haar meest geengageerde bijdrage was het verhaal Four Blind Rats over Amerikaanse agenten die vrijuit gingen na de moord op een ongewapende zwarte man.

Het laatste adres in de muzikale zoektocht leidde naar een kantine naast het spoor, vlakbij het Muiderpoortstation, op een afgesloten gemeenteterrein dat binnenkort op de schop gaat. In de ruimte naast de kantine hield een eenzame kip haar kuikens warm. Het dier schrok niet van het lawaai van de twee drums, de gitaar en het gekrijs van afsluitende act Pfaff. Tijdens hun optreden werd meegezongen en wild gedanst in de kleine ruimte. Een van de organisatoren van het festival durfde het met zijn beschonken kop zelfs aan op het aanrecht achterin te springen, wild zwaaiend met zijn armen en behoedzaam bukkend omdat het plafond eigenlijk veel te laag was voor zijn capriolen. Het gedruis van dubbele drums kon de kleine ruimte nauwelijks ontsnappen. Ze overstemden de rood aanlopende zanger Bas en joegen me oorverdovend naar het gangetje waar ik via een raam de band perfect vanaf de zijkant kon gadeslaan.

Wijsjes Uit Het Oosten eindigde net als vorig jaar met een gemoedelijk dronken chaotisch open podium voor losgeslagen dubbele drumsolo's, liedjes van Louisa Lilani & John Prop (voor het eerst begeleid op drums) en grappig wankele country door Empee. Achterin de bar vonden we een doosje met de cassettes die de gemeentewerkers er hadden achtergelaten. Lion Richy stond op een van bandjes gekrabbeld. Ideale muziek om de laatste voorraad drank en eten op te maken. All Night Long luidde voor mij de avond uit. Een hoofdstuk in de kleine muziekgeschiedenis van Amsterdam was voorbij.